Στο facebook

Αρχειοθήκη

Από το Blogger.

ΑΝΑΖΗΤΕΙΣΤΕ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ

Πνευματική ιδιοκτησία & Αντιγραφή υλικού
Το περιεχόμενο του blog μας αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του kastorianiestia.gr
H αναδημοσίευση υλικού σε άλλη ιστοσελίδα επιτρέπεται μόνο με την προϋπόθεση αναφοράς της πηγής με ενεργό link προς το πρωτότυπο άρθρο.

Πρόσφατα

13 Μαΐου 2015
Χρονογράφημα του Χρήστου Γιούτσου

  Είναι κάποιες φορές που βγαίνεις έξω με έναν φίλο να πιείς ένα καφεδάκι, να ξεσκάσεις λίγο, να σταυρώσεις και καμιά κουβέντα και μπλέκεσαι σε κάτι συζητήσεις που δεν έχουν τελειωμό. 
  Βλέπεις η πόλη μας είναι μικρή και λίγο - πολύ γνωριζόμαστε οι περισσότεροι, με αποτέλεσμα οι συζητήσεις να απλώνονται σ΄ όλα τα τραπέζια.

Έλεγε λοιπόν ο Πανάγος προχθές σε γνωστό στέκι. 
“Ανοίγεις την τοπική τηλεόραση και όλα τα πολιτικά πρόσωπα του νομού έχουν σαν κυρίαρχο θέμα τα δρομολόγια του αεροπλάνου προς την Αθήνα. Νισάφι πια, αυτό είναι το θέμα που ενδιαφέρει το λαό; Έχουμε πολλά άλλα ζητήματα πολύ σοβαρότερα. Ποιός από εμάς πηγαίνει με αεροπλάνο στην Αθήνα;”
Ο Γιάννης που καθόταν μόνος παραπέρα αμέσως του απάντησε. “Καλά ρε συ Πανάγο δεν κατάλαβες, ότι οι ίδιοι πηγαινοέρχονται συνέχεια στην Αθήνα και ότι για τον εαυτό τους ενδιαφέρονται;”
- Έ και ρε Γιάννη είναι λόγος αυτός κάθε βράδυ να ασχολούνται μ΄ αυτό το θέμα;
Εδώ η πολιτική των τελευταίων χρόνων μας έχει οδηγήσει σε μια συνεχή λιτότητα στην διόγκωση της ανεργίας και στην απελπισία όλων των παραγωγικών δυνάμεων και επαγγελματιών.
  Αφορμή βέβαια απ΄ την συζήτηση πήρε ο κουλτουριάρης Χρήστος ο οποίος είπε: “Εγώ συμπατριώτες θα μπω στην συζήτηση με τις κουβέντες του μεγάλου Μπέρλτον Μπρέχτ που έλεγε “Αυτοί που αρπάζουν το φαϊ απ΄ το τραπέζι, κηρύσσουν την λιτότητα”. Όπως επίσης έλεγε και το άλλο ο ίδιος ο Μπρέχτ “Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάνε θυσίες. Οι χορτάτοι μιλούν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θά ΄ρθουν”“.
Με τις μεγάλες κουβέντες του Μπρεχτ, μας είχε βάλει στην συζήτηση όλους ο συνονόματός μου Χρήστος τελικά. 
Ο Γιάννης ξαναπήρε το λόγο και είπε: “Αυτοί που αρπάζουν το φαϊ απ΄ το τραπέζι δεν κηρύσσουν μόνο την λιτότητα. Θέλουν να πείσουν ότι κι αυτό είναι πρόοδος. Άραγε πρόοδος είναι να μη ξέρει ο εργαζόμενος τί του ξημερώνει; Να μην έχει όνειρα για τα παιδιά του; Να μην ξέρει πότε θάρθει η ώρα να ξεκουραστεί και τι σύνταξη θα πάρει; Και επειδή δεν είναι ώρα για πολλά λόγια, απαντώ ότι αυτό δεν είναι πρόοδος, αλλά πισωγύρισμα.
  Ακούγοντας εγώ αυτή την συζήτηση εκείνο το απόγευμα (στην συντηρητική Καστοριά) άρχισα να πιστεύω ότι κάτι συμβαίνει εδώ και “τίποτα δεν πάει χαμένο στην χαμένη μας ζωή”. Δεν ήταν λίγο πράγμα να ακούς τόσο σταράτες κουβέντες με νόημα, που κάνουν το μυαλό, του ανθρώπου να παίρνει στροφές. Μέχρι και ρήσεις του Μπρεχτ είχα ακούσει απ΄ τον συνονόματό μου τον Χρήστο!!!
Εγώ περιττό να σας πως ότι δεν πείρα μέρος στη συζήτηση, έτσι γιατί ήθελα εκείνο το βραδινό, μόνο να πάρω απόψεις και γνώσεις απ΄ τους άλλους. Και δεν σας κρύβω ότι αυτό μου άρεσε πολύ. 
Φτάνοντας όμως στο σπίτι μου, ήθελα να τα καταγράψω και να σας τα μεταφέρω, όλα αυτά που άκουσα. 
Εμ... δεν θάπρεπε κιόλας να βρω, και ένα ποιήμα αυτού του μεγάλου συγγραφέα - διανοούμενου, για να το διαβάσουν οι αναγνώστες της εφημερίδας;
Αυτό έκανα. Ποιό διάλεξα; Το “Άννα μην κλαις” που μετάφρασε στα ελληνικά ο Μάριος Πλωρίτης κα μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος.


Άννα μην κλαις, 
σήκω όρθια 
και πάλεψε στου κόσμου την σκληρή αρένα, 
μάχιμη στρατιώτης 
δήλωσε, μην φοβηθείς, 
εξαπέλυσε φωτιάς δίκαια άσπρα βέλη, 
Άννα θυμάσαι?
 Δεν είναι αυτός ο κόσμος 
που ονειρεύτηκες
 με τη Ρένα, 
Άλλαξε τούτο τον κόσμο 
της άπρακτης προγενέστερης γενιάς με χρυσό μέλι. 

Άννα μην κλαις, έτσι αδύναμη σε θέλουν 
να διστάζεις, μην τους κάνεις το χατίρι, 
ξύπνα, και μαζί ξύπνησε Άννα όσους μπορείς, 
όλοι είθε να συμβάλλουν στον αγώνα, 
δεν είναι αυτό
που περιμένεις, 
θα'ναι δύσκολο, μα θα δικαιωθείς μικρό πειραχτήρι, 
και μαζί θα δικαιώσεις όλους αυτούς 
που για σένα χάθηκαν στη μάχη του στρατώνα. 

Άννα μην κλαις, κοίταξε με, πρέπει να δράσεις 
σε χρόνο εγγύ, 
γιατί αν όχι τώρα, 
δεν θα υπάρξει 
άλλη ευκαιρία, 
η αιχμή του δόρατος παγώνει το λαιμό μου, 
Άννα σε καλώ 
σε ταξίδι μακρύ, 
μπροστά σου βρίσκεται του κόσμου η χώρα, 
θα συναντήσεις 
αντιξοότητες σορό, 
μα όλα τούτα για το δικό σου το καλό. 

Άννα μην κλαίς, άκουσε με, 
γιατί αν δεν με ακούσεις 
θα κλαις μετά, 
κλείσε τους το στόμα, 
να αφήσουν το τότε, το τώρα μας καλεί, 
Άννα το ξέρω, σε χτύπησαν, σε χτυπούν, 
μα πρέπει να το αφήσεις για μετά, 
το μέλλον είναι που από τούτη τη ξέφρενη πορεία 
πρέπει να αλλάξεις, 
σε απειλεί. 

Άννα μην κλαις, πρόταξε 
τα στήθη σου 
μπρος στη μαύρη 
αραχνιά τους χθες, 
χαμένοι καιροί 
που στο διάβα τους 
ανέστειλαν το ήθος,
 τι τα θες? 
Άννα σε κούρασα 
τόση ώρα? 
Και δεν σε κούρασαν 
αυτοί τόσα χρόνια? 
μανιωδώς φώναξε 
σε όλους 
όσους σε κουράζουν, 
ήρθε η ώρα για τα χιόνια. 

Άννα μην κλαις, εμένα κιτρίνισε η ψυχή μου, 
εσένα σπαρταρά ακόμα, 
βάψε με το πηχτό σου αίμα τους τοίχους 
της ανερμάτιστης αυθάδειας τους, 
κούφανε με την ζωηρή λαλιά σου 
τα τύμπανα αυτών που ποτέ δεν μας άκουσαν, 
κάψε με το φλογερό σου βλέμμα 
τα μάτια που δεν ντράπηκαν να μας αντικρύσουν.

0 σχόλια:

Ενημερωθείτε

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων

Δημοφιλείς αναρτήσεις