Απολείπειν ο λαός…

Άρθρο του Δημήτρη Ιατρίδη

Η ιστορία διδάσκει ότι η επιτυχία έχει πολλούς πατεράδες, ενώ η αποτυχία κανέναν! Και αυτό αποτυπώνεται με σουρεαλιστικό τρόπο, στα προεκλογικά φυλλάδια των υποψηφίων, όπου η ιεράρχιση των τοπικών ζητημάτων, έχει σε όλα τον ίδιο αύξοντα αριθμό και οι προτεινόμενες λύσεις, μοιάζουν σαν να βγήκαν από τον ίδιο επεξεργαστή με καρμπόν…

Παρατηρώντας τα “μανιφέστα” των δύο πρώην βουλευτών και νυν υποψηφίων, που εκπροσώπησαν τον τόπο στην προηγούμενη βουλή, βλέπουμε ότι υπάρχει απόλυτη ταύτηση, στην… οικειοποίηση των έργων, που έγιναν τα τελευταία χρόνια στο νομό, αλλά και στην αποσιώπηση εκείνων, που είχαν αρνητική επίδραση στην ψυχολογία των ψηφοφόρων!
Στα πρώτα συμπεριλαμβάνονται το φράγμα του Νεστορίου, η καθημερινή αεροπορική σύνδεση με την Αθήνα και ορισμένα άλλα, που καλλιεργούν προσδοκίες στον κόσμο, για επαναφορά στην ανάπτυξη.
Ενώ ζητήματα, όπως το πετρέλαιο θέρμανσης ή οι αναβληθείσες κοινωφελείς θέσεις εργασίας, απουσιάζουν εντελώς από το καθημερινό λεξιλόγιο των υποψηφίων, σαν να μην τους απασχόλησαν ποτέ!
Η διαφορά αντιμετώπισης, εντοπίζεται στο βαθμό αυτοπεποίθησης του κάθε υποψηφίου. Διότι αλλιώς προωθεί π.χ. την προσωπική του εμπλοκή στο φράγμα ο Φ. Πετσάλνικος και αλλιώς αντιλαμβάνεται τη δική του συνεισφορά ο Ζ. Τζηκαλάγιας. Πάντως και οι δύο, θεωρούν, ανεξάρτητα με την ποσόστωση, ότι η συμβολή τους στην αναπτυξιακή πορεία του τόπου, πρέπει να μεταφρασθεί σε ψήφους, για να συνεχίσουν την… ανιδιοτελή προσφορά τους!
Το εντυπωσιακό είναι ότι ο μεν πρώτος, έπειτα από 30 χρόνια, απόλυτης κυριαρχίας στην κεντρική πολιτική σκηνή, προτείνει το ίδιο “στρατηγικό σχέδιο” ανασυγκρότησης της χώρας, από το σημείο που την οδήγησαν με τις επιλογές τους.
Ενώ ο δεύτερος, ζητάει από τους ψηφοφόρους μια… δεύτερη ευκαιρία, με το αστείο επιχείρημα, ότι “ένας πολιτικός κρίνεται συνολικά, όταν το κόμμα του γίνει κυβέρνηση”! Δηλαδή ο κ. Τζηκαλάγιας, που έχει ενστερνισθεί το αμερικανικό δόγμα “ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος… τίποτα”, αμφισβητεί τον θεσμικό ρόλο της αντιπολίτευσης, προκειμένου να καλύψει την πολιτική του αναπάρκεια, στα πλαίσια της συλλογικής ευθύνης. Γιατί κι όταν βρέθηκε στην συγκυβέρνηση, επινόησε την “κυβίστηση” – κοινώς κωλοτούμπα – για να βρεθεί και εκτός κόμματος, σ΄ ένα χώρο περιορισμένης ευθύνης…
Η έλλειψη πολιτικής διαίσθησης, σε συνδυασμό με την αποκοπή τους από την πολιτική πραγματικότητα, μπορεί να τους οδηγήσει και εκτός βουλής, όπως διακαώς επιθυμούν οι εσωκομματικοί τους αντίπαλοι, αλλά και οι πολιτικοί αρχηγοί, που θέλουν να απαλλαγούν από τα “βαρίδια” του παρελθόντος…
Γι΄ αυτό, αν έξαφνα το βράδυ της Κυριακής/ ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά/ με μουσικές εξαίσιες, με φωνές/ την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου/ που απέτυχαν, στα σχέδια της ζωής σου/ μη ανοφέλετα θρηνήσεις./ Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος/ αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.