Πόσα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει από την αρχή της χιλιετίας – και πόσα άλλα θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί – για να έφτανε σήμερα στο σημείο η Καστοριά, να κατακτήσει δικαιωματικά μια επίζηλη θέση στον παγκόσμιο χάρτη του ορεινού τουρισμού, με
τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει έναντι των ανταγωνιστών της;
Αντί να συμβιβαστεί μοιρολατρικά με τους επισκέπτες των εορταστικών τριημέρων και τις σχολικές εκδρομές, που την κατατάσσουν αναπόφευκτα στους «φτωχούς συγγενείς» της οικονομίας του τουρισμού ακόμα και σε επίπεδο Περιφέρειας!
Η αλήθεια είναι ότι κατά την πρώτη δεκαετία του αιώνα που διανύουμε, είχαν κατασκευαστεί από την τότε Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, σημαντικά έργα υποδομής, όπως ο κάθετος άξονας Σιάτιστας – Ιεροπηγής, που όχι μόνο έβγαλαν την Καστοριά από την απομόνωση, αλλά έδωσαν προοπτική για μια ακόμα μεγαλύτερη ανάπτυξη στον κλάδο του
τουρισμού και των μεταφορών.
Την ίδια περίοδο δρομολογούνται και άλλα σημαντικά έργα, όπως η Σήραγγα της Κλεισούρας, που θα ανοίξει «πόρτα» με την περιοχή της Εορδαίας, η αναβάθμιση του αεροδρομίου «Αριστοτέλης» για διεθνείς πτήσεις και ο δρόμος Πολυκεράσου – Νυμφαίου, που θα ενώσει τρεις κορυφαίους χειμερινούς προορισμούς της Περιφέρειας (Νυμφαίο – Καστοριά – Πρέσπες), με αμφίδρομα οφέλη στον τουρισμό.
Αλλά και έργα στρατηγικής σημασίας, όπως το Φράγμα του Νεστορίου, που θα έδιναν μια άλλη προοπτική στην ανάπτυξη του αγροδιατροφικού και τουριστικού, αράλληλα, τομέα.
Όλα αυτά ανατράπηκαν με την επικράτηση του «Καλλικράτη» και την μεταφορά του κέντρου λήψης των αποφάσεων στην Κοζάνη, με την σύνθεση του Περιφερειακού Συμβουλίου (51% υπέρ της Κοζάνης), να μην αφήνει περιθώρια διεκδικήσεων στους
«μικρούς» της Περιφέρειας!
Ακόμα και έργα στρατηγικής σημασίας, που είχαν προκηρυχθεί και βρίσκονταν ένα βήμα
πριν από την εκκίνηση για την κατασκευή τους, βρέθηκαν στο περιθώριο του περιφερειακού ενδιαφέροντος και κατέληξαν στο «χρονοντούλαπο» της απραξίας.
Ειδικά όσα έργα στέκονταν ανταγωνιστικά προς τα στρατηγικά συμφέροντα της Κοζάνης, όπως π.χ. το αεροδρόμιο «Αριστοτέλης» της Καστοριάς, παραμένουν (σκόπιμα;) ακόμα και σήμερα, καθηλωμένα και ημιτελή, για να μη αποκτήσουν υπεροχή έναντι των αντίστοιχων της Κοζάνης!
Μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό διοικητικό πλαίσιο, είναι αδύνατο να απελευθερωθούν και να αναπτυχθούν σημαντικές πρωτοβουλίες, που θα βάλουν την Καστοριά στις «ράγες» της ανάπτυξης, χωρίς την… έγκριση της Κοζάνης. Η οποία στο όνομα μιας στρεβλής αντίληψης της «περιφερειακής συνείδησης», επενδύει πολιτικά σε βάρος των άλλων…
Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγεί η Καστοριά απ’ αυτό τον ιδιότυπο «ζυγό», είναι να έρθουν οι ξένοι (επενδυτές) για να την απελευθερώσουν…
Και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τους Καστοριανούς και μόνο!
