΄Αρθρο του Δημήτρη Ιατρίδη
Το ενδιαφέρον των υποψηφίων για τους Δήμους αλλά και η απροθυμία τους να στραφούν προς τις Περιφέρειες, προσδιορίζει σε μεγάλο βαθμό το μέγεθος των απαιτήσεων, που χωρίζει τον πρώτο με τον δεύτερο βαθμό της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Σ΄ αυτό συνηγορεί και η επιρροή των κομμάτων, που είναι πιο εμφανής στις περιφέρειες, γιατί αποτελεί την ασφαλέστερη καταγραφή των εκλογικών τους ποσοστών. Ενώ αντίθετα στους δήμους, οι οποίοι έχουν απογαλακτισθεί περισσότερο από τα κόμματα, οποιαδήποτε παρέμβασή τους μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα.
Με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τον πρώην Δήμαρχο Καστοριάς κ. Γιάννη Τσαμίση, ο οποίος όταν στις πρώτες εκλογές κατέβηκε με το κομματικό “χρίσμα” της Νέας Δημοκρατίας, ηττήθηκε από τον “πολυσυλλεκτικό” Δήμαρχο κ. Δ. Παπουλίδη. Ενώ την επομένη που εμφανίσθηκε ακομμάτιστος, συνέτριψε τον κομματικό πρώην νομάρχη κ. Γ. Καπαχτσή!
Σήμερα αυτοί που διεκδικούν το αξίωμα του Δημάρχου στον Δήμο Καστοριάς φτάνουν τουλάχιστον ανεπίσημα τους 7-8 υποψηφίους. Και κάθε μέρα εμφανίζεται κι από ένας… Ενώ αντίθετα στην Περιφέρεια καταβάλλονται αγωνιώδεις προσπάθειες από τους επικεφαλής, για να παρουσιάσουν ένα αξιοπρεπές ψηφοδέλτιο!
Αν αναλύσουμε αριθμητικά τις υποψηφιότητες στο Δήμο Καστοριάς, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί οι ενδιαφερόμενοι, για να περάσουν στην τελική ευθεία, θα πρέπει να “απασχολήσουν” ένα αριθμό τουλάχιστον 800 υποψηφίων συμβούλων, για να συμπληρώσουν τα ψηφοδέλτιά τους. Περίπου το 10% των ψηφοφόρων του Δήμου Καστοριάς!
Εδώ θα πρέπει να τονισθεί ότι τα ποσοτικά κριτήρια υπερισχύουν των ποιοτικών, κάτω από την πίεση της συγκρότησης ενός ψηφοδελτίου, με αποτέλεσμα η σύνθεση του επόμενου Δημοτικού Συμβουλίου, να αντικατοπτρίζει ακριβώς την παθογένεια του εκλογικού συστήματος.
Πρόσφατα η κυβέρνηση επιχείρησε ν΄ αλλάξει τον εκλογικό νόμο, διαχωρίζοντας την λίστα των υποψηφίων δημάρχων από εκείνη των δημοτικών συμβούλων, αλλά σύντομα υπαναχώρησε και επανήλθε στο προηγούμενο καθεστώς, κάτω από την πίεση του αυτοδιοικητικού κατεστημένου!
Αυτό αφαιρεί από τους Δήμους την δυνατότητα να προχωρήσουν στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού, με τον εμπλουτισμό του με νέο “αίμα” το οποίο, αν μη τι άλλο, έχει μια άλλη αντίληψη για την αυτοδιοίκηση, απ΄ ότι οι εκπρόσωποι της δεκαετίας του 1990… μ΄ όλα τα συμπαραμαρτούντα που συνοδεύουν την γενιά των αυτοδιοικητικών, οι οποίοι συνέβαλαν με τον τρόπο τους στην απαξίωση του θεσμού και στην αποστασιοποίηση των νέων από τα κοινά στους δύο βαθμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης!
