Η Χειρουργική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Καστοριάς, η οποία αποτελεί βασικό πυλώνα υγείας για ολόκληρη την περιφερειακή ενότητα, βρίσκεται εδώ και καιρό σε κατάσταση λειτουργικής ασφυξίας. Το πρόβλημα, αν και δεν είναι καινούργιο, έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφαλή εφημέρευση και την εξυπηρέτηση των ασθενών.
Η υπολειτουργία της κλινικής δεν οφείλεται σε έλλειψη υποδομών, αλλά κυρίως σε δραματική υποστελέχωση. Τα βασικά σημεία τριβής περιλαμβάνουν:
-
Έλλειψη Μόνιμων Ιατρών: Ο αριθμός των υπηρετούντων χειρουργών είναι κάτω από το όριο ασφαλείας. Οι εναπομείναντες ιατροί καλούνται να καλύψουν υπεράριθμες εφημερίες, οδηγώντας τους σε επαγγελματική εξουθένωση (burnout).
-
Μετακινήσεις Προσωπικού: Η λύση των «εντέλλεσθε» και των προσωρινών μετακινήσεων ιατρών από άλλα νοσοκομεία της Δυτικής Μακεδονίας αποτελεί «μπάλωμα» και όχι μόνιμη λύση, δημιουργώντας κενά και στα υπόλοιπα ιδρύματα.
-
Αναστολή Τακτικών Χειρουργείων: Λόγω της έλλειψης προσωπικού (συμπεριλαμβανομένων και αναισθησιολόγων), η κλινική συχνά αναγκάζεται να εξυπηρετεί μόνο τα επείγοντα περιστατικά, στέλνοντας τους ασθενείς για προγραμματισμένες επεμβάσεις σε Κοζάνη, Πτολεμαΐδα ή Θεσσαλονίκη.
Η υπολειτουργία αυτή έχει άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητα των κατοίκων. Οι πολίτες νιώθουν ότι σε μια έκτακτη ανάγκη, το νοσοκομείο της πόλης τους μπορεί να μην είναι σε θέση να τους χειρουργήσει. Η ανάγκη μετακίνησης σε άλλες πόλεις για απλές χειρουργικές επεμβάσεις αυξάνει το κόστος για τις οικογένειες. Η Καστοριά, μια περιοχή με δύσκολο ανάγλυφο και βαρύ χειμώνα, απαιτεί μια πλήρως αυτόνομη και λειτουργική χειρουργική μονάδα.
Οι τοπικοί φορείς, το Σωματείο Εργαζομένων του Νοσοκομείου και η Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών έχουν επανειλημμένα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, ζητώντας μόνιμων θέσεων με επιπλέον κίνητρα για τις άγονες περιοχές και θωράκιση του νοσοκομείου ώστε να μην εξαρτάται από προσωρινές μετακινήσεις.
«Δεν ζητάμε πολυτέλεια, ζητάμε τα αυτονόητα: να μπορούμε να χειρουργήσουμε με ασφάλεια τους συμπολίτες μας», είναι το κοινό αίσθημα που εκφράζεται από το ιατρικό προσωπικό.
