Πόσες φορές δεν ακούμε αυτή την απογοητευτική έκφραση από συμπολίτες μας, μετά από μια συνηθισμένη συζήτηση για ζητήματα της τρέχουσας καθημερινότητας;
Και πόσες φορές δεν αντιμετωπίζουμε με την ίδια έκφραση, κάποια ρηξικέλευθη πρόταση που μπορεί ν’ αλλάξει την καθημερινότητά μας.
Γι’ αυτό βαδίζουμε πάντα στις ίδιες ράγες, που οδηγούν στο ίδιο αδιέξοδο…
Όταν στο μακρινό 1965 οι εκπρόσωποι της Unesko επισκέφθηκαν την Καστοριά και ζήτησαν να την εντάξουν στο πρόγραμμα της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, οι δημοτικοί άρχοντες της πόλης τους απέπεμψαν ευγενικά λέγοντας: «Η Καστοριά έχει την γούνα και δεν έχει ανάγκη τίποτε άλλο…»!
Ίσως επειδή εκείνη την εποχή της…. αντιπαροχής, η Καστοριά είχε μεγαλύτερη ανάγκη να στεγάσει το εργατικό δυναμικό της γούνας σε τεράστιες πολυκατοικίες, από το να αναδείξει τον πολιτισμικό της πλούτο που βρισκόταν διάσπαρτος στις πιο δυσπρόσιτες γειτονιές της πόλης.
Άλλωστε η Unesko θα έβαζε τέτοιους περιορισμούς στους συντελεστές δόμησης που θα ήταν «ασύμφορο» σε κάποιο γουναρά να επενδύσει σε… «καλύβια»!
Ακολούθησε η εποχή του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», που γέμισε την Άνω Πόλη με κτίρια της «δικής» της αισθητικής (Γυμνάσιο, Πνευματικό Κέντρο, Επιμελητήριο) τα οποία αλλοίωσαν τον παραδοσιακό χαρακτήρα της Καστοριάς. Αλλά και με τη κατεδάφιση του ιστορικού κτιρίου του 1ου Γυμνασίου, χωρίς ν’ «ανοίξει ρουθούνι»!
Κι ερχόμαστε στο σήμερα μ’ όλα αυτά τα «συμπαρομαρτούντα», όπου κάποιοι αιθεροβάμονες πιστεύουν ότι μπορούμε να αναπτύξουμε τον θρησκευτικό τουρισμό με τα… απολιθώματα της χούντας!
Για να επιβεβαιώσουν την κοινή γνώμη που πιστεύει ότι: «Δεν μας σώζει τίποτα…»!
Ούτε καν η Unesko… που επικαλέστηκε η Μενδώνη στα «Καραβαγγέλεια»….
