Ένα φάντασμα πλανιέται ήδη πάνω από το Μαξίμου και αυτό είναι οι πολιτικές επιπτώσεις από την ακρίβεια, που θα ξαναφουντώσει αν ο πόλεμος στο Ιράν διαρκέσει από τέσσερις – πέντε εβδομάδες που λέει ο Τραμπ ή και παραπάνω.
Σε μια τέτοια περίπτωση η εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, η εκτίναξη των ναύλων στις θαλάσσιες μεταφορές, η επιβράδυνση της ανάπτυξης μαζί με τα καρτέλ και την αισχροκέρδεια που χαρακτηρίζουν την ελληνική αγορά στα επτά χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη αναμένεται να φουντώσουν και πάλι την ακρίβεια.
Η κυβέρνηση προετοιμάζει ήδη το έδαφος για δικαιολογίες με το επιχείρημα ότι η ακρίβεια είναι εισαγόμενη εκτιμώντας πως έτσι θα περιορίσει το πολιτικό κόστος που αναπόφευκτα θα υποστεί. Στο τέλος όμως, το κόστος θα το πληρώσει στις κάλπες η ίδια, ασχέτως εάν όντως ένα μέρος της ακρίβειας θα προέρχεται από τις συνέπειες του πολέμου.
Το ερώτημα που υπάρχει είναι, εάν ο Κ. Μητσοτάκης θα επιλέξει να υποστεί η κυβέρνησή του και προσωπικά ο ίδιος το πολιτικό κόστος ή θα επιλέξει να προχωρήσει σε πρόωρες κάλπες, ζητώντας νωπή λαϊκή εντολή για το χειρισμό μείζονων θεμάτων που θα προκύψουν από τον πόλεμο.
Είναι απολύτως βέβαιο ότι ο πρωθυπουργός έχει ως στόχο να στηθούν κάλπες την άνοιξη του 2027. Αν όμως ο πόλεμος τραβήξει χρονικά και υπάρξει νέο φούντωμα της ακρίβειας, τότε θα παραχθούν πολιτικά αποτελέσματα. Το δίλημμα να προλάβει αυτά τα αποτελέσματα θα είναι υπαρκτό και συνεπώς υπαρκτό θα είναι και το δίλημμα αν θα προχωρήσει σε πρόωρες κάλπες μετά τη ΔΕΘ, αν όχι αρχές καλοκαιριού. Απαντήσεις προσεχώς και ενδείξεις λίαν προσεχώς…
