Στην πολιτική, όπως και στο ποδόσφαιρο, όταν μια ομάδα δέχεται ασφυκτικό πρέσιγκ στην άμυνα, πετάει την μπάλα στην κερκίδα για να κερδίσει χρόνο.
Ειδικά όταν ο αντίπαλος κερδίζει τις εντυπώσεις και μπορεί με αναπτερωμένο το ηθικό να φύγει νικητής από το γήπεδο.
Στην πολιτική μπορεί να μη υπάρχει άμεσα νικητής ή ηττημένος – αυτό θα φανεί μόνο στην κάλπη – υπάρχει, όμως, αυτός που κερδίζει ή χάνει τις εντυπώσεις στην καθημερινή μάχη με τα μικρά και μεγάλα προβλήματα του τόπου.
Η Καστοριά, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια μετράει μόνο απώλειες σε όλες τις μέχρι τώρα διεκδικήσεις της από την κεντρική κυβέρνηση, που έχουν σχέση με την ανάπτυξη και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της.
Με αποκορύφωμα (ελπίζουμε προσωρινά) την απένταξη από το Πρόγραμμα του Υπουργείου Υγείας για την ίδρυση και λειτουργία ενός Πρότυπου Ολοκληρωμένου Κέντρου Αυτισμού στην Καστοριά, όπως προβλέπεται για 20 άλλες πόλεις της χώρας, μεταξύ των οποίων σε Κοζάνη και Γρεβενά!
Γεγονός που προκάλεσε την δικαιολογημένη αγανάκτηση της διοίκησης του σωματείου «Εταιρεία Προστασίας Ατόμων με Αυτισμό», αφού αυτή η αρνητική εξέλιξη για ένα τόσο ευαίσθητο κομμάτι της κοινωνίας μας, δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιων γραφειοκρατικών αγκυλώσεων του κεντρικού κράτους, αλλά της γενικευμένης ολιγωρίας (ή και αδιαφορίας…) του πολιτικού και αυτοδιοικητικού προσωπικού της Καστοριάς!
Μετά από αυτό, θα περίμενε κανείς να σημάνει συναγερμός στα κλιμάκια της διοικητικής πυραμίδας και να ξεκινήσει μια εκστρατεία για την άμεση αποκατάσταση της αδικίας.
Αντί γι’ αυτό, είδαμε, με πρωτοβουλία του Δήμου Καστοριάς και όλων των τοπικών φορέων, να διοργανώνονται φιέστα (σ.σ. αυτό που λέγαμε: η μπάλα στην κερκίδα…) για την άνοδο της ομάδας της Καστοριάς στην Γ’ Κατηγορία και με την συμμετοχή του αρμόδιου υφυπουργού κ. Βρούτση ο οποίος μάλιστα εξήγγειλε έργο 3.000.000€ για την αναβάθμιση του γηπέδου.
Αλλά ούτε λέξη για το Πρότυπο Κέντρο Αυτισμού, που κινδυνεύει να χαθεί οριστικά, με ευθύνη κάποιων που νοιάζονται μόνο για την δημόσια εικόνα τους και τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο!
Είναι αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι: Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν…
