Δεν ζητά κωδικούς, δεν ζητά χρήματα, δεν πιέζει. Κι όμως, έτσι ξεκινούν πολλές μεγάλες απάτες
Οι περισσότερες απάτες που γνωρίζουμε έχουν ένα κοινό στοιχείο: κάποιος μας ζητά κάτι. Κωδικούς, χρήματα, επιβεβαίωση στοιχείων.
Υπάρχει όμως μια άλλη, πολύ πιο ύπουλη μορφή απάτης, όπου ο δράστης δεν ζητά απολύτως τίποτα. Τουλάχιστον όχι στην αρχή.
Πώς ξεκινά αυτή η απάτη
Συνήθως ξεκινά με ένα φαινομενικά αθώο μήνυμα:
- «Υπάρχει ένα θέμα με τον λογαριασμό σας»
- «Βλέπουμε ύποπτη δραστηριότητα και θέλουμε να σας βοηθήσουμε»
- «Σας ενημερώνουμε προληπτικά»
- Δεν υπάρχει link για πληρωμή.
- Δεν υπάρχει αίτημα για κωδικούς.
- Υπάρχει μόνο επικοινωνία.
Το πραγματικό εργαλείο: η εμπιστοσύνη
Αυτή η απάτη βασίζεται στη δημιουργία σχέσης.
Ο απατεώνας:
- απαντά ήρεμα
- δείχνει γνώση
- δεν πιέζει
- εμφανίζεται «υποστηρικτικός»
Στόχος δεν είναι η άμεση εξαπάτηση, αλλά να μειωθεί η καχυποψία.
Πραγματικό παράδειγμα
Χρήστης λαμβάνει μήνυμα που μοιάζει με επικοινωνία υποστήριξης:
«Δεν χρειάζεται να κάνετε κάτι αυτή τη στιγμή. Απλώς σας ενημερώνουμε». Ακολουθούν μερικές ανταλλαγές μηνυμάτων. Μετά από ώρες ή και ημέρες, έρχεται το κρίσιμο σημείο:
«Για να ολοκληρώσουμε τον έλεγχο, θα χρειαστούμε ένα τελευταίο βήμα.»
Μέχρι τότε, ο χρήστης έχει ήδη εμπιστευτεί την επικοινωνία.
Γιατί είναι τόσο αποτελεσματική
Επειδή:
- δεν ενεργοποιεί «καμπανάκια»
- δεν θυμίζει απάτη
- δεν μοιάζει επείγουσα
- δεν φαίνεται επιθετική
Ο χρήστης χαλαρώνει — και αυτό ακριβώς επιδιώκεται.
Το σημείο που γίνεται η παγίδα
Η απάτη ολοκληρώνεται όταν, αργότερα:
- ζητείται μια «απλή επιβεβαίωση»
- αποστέλλεται ένα link
- προτείνεται ένα βήμα «για ασφάλεια»
Τότε, η αντίσταση έχει ήδη πέσει.
Γιατί περνά απαρατήρητη
Πολλοί θυμούνται μόνο το τέλος της απάτης και ξεχνούν την αρχή.
Όμως το κρίσιμο στάδιο είναι το πρώτο: όταν κάποιος επικοινωνεί χωρίς να ζητά τίποτα και κερδίζει χρόνο.
Δεν βασίζονται όλες οι απάτες στην πίεση. Κάποιες βασίζονται στην υπομονή. Και αυτές είναι συχνά οι πιο επιτυχημένες, γιατί μοιάζουν περισσότερο με κανονική ανθρώπινη επικοινωνία παρά με επίθεση.
